Marisofi

Ο αθλητισμός είναι η συστηματική σωματική καλλιέργεια και δράση με συγκεκριμένο τρόπο, ειδική μεθοδολογία και παιδαγωγική με σκοπό την ύψιστη σωματική απόδοση, ως επίδοση σε αθλητικούς αγώνες, στο αθλητικό και κοινωνικό γίγνεσθαι [1]. Παράλληλα ο αθλητισμός είναι ένας κοινωνικός θεσμός ο οποίος αντικατοπτρίζει τη δεδομένη κοινωνία και τον πολιτισμό της. Για παράδειγμα στην Αρχαία Ελλάδα, ο αθλητισμός στην Αθήνα θεωρούταν κοινωνικό και πολιτισμικό αγαθό και είχε παιδαγωγικό χαρακτήρα, ενώ αντίθετα στην Σπάρτη ο αθλητισμός χρησιμοποιούταν για την στρατιωτική εκπαίδευση. Ωστόσο σημαντική είναι η στρωματική διάσταση του αθλητισμού στο πέρασμα του χρόνου. Η γενική τάση ήταν ιδίως τον 18ο και 19ο αιώνα τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα να ασχολούνται με τα «λαικα παιχνίδια» όπως το ποδόσφαιρο, ενώ τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα με τα «ευγενή αθλήματα» όπως ήταν η ιππασία και η ξιφασκία. =Βόλεϊ= Το βόλεϊ ανακαλύφθηκε το 1895 από τον Γουίλιαμ Μόργκαν  στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ. Ο Μόργκαν, που ήταν αθλητής του ράγκμπι, επινόησε το βόλεϊ στην προσπάθειά του να βρει ένα ψυχαγωγικό παιχνίδι  κατάλληλο για κλειστούς χώρους, χωρίς κίνδυνο τραυματισμών και να εξασφαλίσει ταυτόχρονα τη φυσική κατάσταση των παικτών του ράγκμπι.

Βασικά χαρακτηριστικά του είναι η συλλογικότητα, η πειθαρχία, η ευγένεια, η ανταγωνιστικότητα, στοιχεία που βοηθούν στη διαμόρφωση ισορροπημένων και υγιών χαρακτήρων. Σε μια εποχή που θριαμβεύει ο ατομικισμός, κλονίζεται η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός   προς τον συνάνθρωπο, το βόλεϊ διδάσκει την πίστη σε έναν στόχο, την αυτοπειθαρχία και τον αυτοσεβασμό. Απαιτεί ευστροφία, εγρήγορση, φαντασία, πρωτοβουλία.

Το  βόλεϊ  λοιπόν είναι μια άριστη άσκηση που προετοιμάζει τον/τη νέο/α σωματικά, πνευματικά, ψυχικά, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην κοινωνικοποίησή του και διδάσκοντας τη σωστή στάση ζωής.

Στο Σχολείο μας  τα παιδιά  μαθαίνουν  τη βασική τεχνική του βόλεϊ (πάσα με δάχτυλα, μανσέτα, σερβίς, επιθετική πάσα, πλασέ καρφί, καρφί, μπλοκ),αλλά και παιχνίδια  1×1,2×2 με τελικό σκοπό το παιχνίδι 3×3 (μίνι  βόλει) όπου διδάσκονται μικρά κομμάτια  τακτικής. Επίσης μέσα από τις διάφορες ασκήσεις βελτιώνονται τα στοιχεία της φυσικής τους κατάστασης(ταχύτητα, δύναμη, ευκαμψία, αντοχή).

Μπασκετ

Δημιουργία
Το πρώτο γήπεδο καλαθοσφαιρίσεως: Κολέγιο ΣπρίνγκφιλντΣτις αρχές Δεκεμβρίου του 1891, ο Καναδός Αμερικάνος Δρ. Τζέιμς Νάισμιθ, καθηγητής φυσικής αγωγής στο Εκπαιδευτήριο της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων (YMCA) (σημερινό Κολέγιο Σπρίνγκφιλντ) στο Σπρίνγκφιλντ, Μασαχουσέτη, Η.Π.Α.), προσπαθούσε να κρατήσει την τάξη με την οποία έκανε μάθημα δραστήρια μια βροχερή μέρα. Αναζητούσε ένα δυναμικό παιχνίδι εσωτερικού χώρου για να κρατήσει τους μαθητές απησχολημένους και στα κατάλληλα επίπεδα φυσικής κατάστασης κατά τη διάρκεια του μακρύ χειμώνα της Νέας Αγγλίας. Αφού απέρριψε άλλες ιδέες είτε ως υπερβολικά τραχιές ή ακατάλληλες για κλειστά γυμναστήρια, έγραψε τους βασικούς κανόνες και κάρφωσε ένα καλάθι ροδακίνων σε ύψος 3,05 μέτρων. Σε αντίθεση με τα σύγχρονα δίχτυα καλαθοσφαίρισης, αυτό το καλάθι ροδακίνων διατηρούσε τον πάτο του, και οι μπάλες έπρεπε να ανακτηθούν με το χέρι μετά από κάθε «καλάθι» ή πόντο που σημειωνόταν. Αυτό αποδείχθηκε αναποτελεσματικό. Έτσι το κάτω μέρος του καλαθιού απομακρύνθηκε, πράγμα που επέτρεπε την ώθηση της μπάλας με ένα μεγάλο πείρο κάθε φορά.

Η καλαθοσφαίριση την πρώτη φορά παίχτηκε με μια μπάλα ποδοσφαίρου. Οι πρώτες μπάλες που δημιουργήθηκαν ειδικά για την καλαθοσφαίριση ήταν καφέ, και ήταν μόνο στα τέλη του 1950 που ο Τόνυ Χάινκλ, ψάχνοντας για μια μπάλα που θα είναι πιο ευδιάκριτη για τους παίκτες και τους θεατές, εισήγαγε την πορτοκαλί μπάλα που χρησιμοποιείται σήμερα, Η ντρίμπλα δεν υπήρχε στο αρχικό παιχνίδι, εκτός από την «σκαστή πάσα» για τους συμπαίκτες. Η πάσα ήταν το κύριο μέσο μετακίνησης της μπάλας. Η ντρίμπλα τελικά εισήχθη, αλλά περιοριζόταν από το ασύμμετρο σχήμα της πρώτης μπάλας. Η ντρίμπλα έγινε σημαντικό μέρος του παιχνιδιού περίπου τη δεκαετία του 1950, καθώς βελτιώθηκε το σχήμα της μπάλας.