Staurou

  DOGO ARGENTINO

Το Ντόγκο Αρτζεντίνο είναι η μοναδική επίσημα αναγνωρισμένη φυλή σκύλων της Αργεντινής και δημιουργήθηκε για το κυνήγι μεγάλων θηραμάτων από τον διακεκριμένο γιατρό Dr. Antonio Nores Martinez. Το αποτέλεσμα είναι ένας σχετικά μεγαλόσωμος – μυώδης σκύλος, λευκού χρώματος, ο οποίος δίνει μια γενικότερη εικόνα συμπαγούς δύναμης και διαθέτει επίμονο αλλά εξωστρεφή ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα, έντονη κοινωνικότητα και αστείρευτη αγάπη για την οικογένειά του. Πέρα όμως από την επιβλητική εμφάνισή του και το βαθύ – μπάσο γάβγισμα του, το Ντόγκο είναι ένας σκύλος που του αρέσει να περνάει όλη την μέρα του δίπλα και πάνω σε κάποιο μέλος της οικογένειας και να απολαμβάνει το χάδι. Χρειάζεται την συνεχή φυσική επαφή τόσο έντονα που προτιμά να κάθεται πάνω στην αγκαλιά ή να ακουμπάει το κεφάλι του πάνω στα γόνατα παρά να είναι ξαπλωμένο δίπλα στα πόδια του αφεντικού του. Το Dogo Argentino είναι ένας καταπληκτικός οικογενειακός σύντροφος, αρκεί οι ιδιοκτήτες να γνωρίζουν πως ο σκύλος τους χρειάζεται έντονη σωματική άσκηση και συνεχή εκτόνωση. Πρόκειται για έναν σκύλο που είναι ήσυχος μέσα στο σπίτι και πολύ κινητικός και ενεργητικός όταν βρίσκεται στην βόλτα. Του αρέσει να παίζει με τα μέλη της οικογένειας, αλλά οι ιδιοκτήτες πρέπει να γνωρίζουν πως πρόκειται για έναν επίμονο και ιδιαίτερα ευφυή σκύλο με πολύ μεγάλα αποθέματα ενέργειας και πολύ μεγάλη εκρηκτικότητα που θα αντιδράσει άμεσα σε οποιαδήποτε απειλή κατά της οικογένειας.

Σύντομη περιγραφή της φυλής

Μεγαλόσωμος λευκός, μεσόμορφος σκύλος που χρησιμοποιείται σαν κυνηγός μεγάλων θηραμάτων. Δεν πρέπει να είναι βαρύς και δυσκίνητος, ούτε πολύ κομψός αλλά αθλητικός και η γενικότερη εικόνα του πρέπει να δείχνει σκύλο δυνατό. Δεν γαβγίζει συχνά, αλλά όταν το κάνει παράγει έναν επιβλητικό, βαθύ και κοφτό ήχο. Το κεφάλι του χαρακτηρίζεται από έντονα ζυγωματικά και δυνατούς μασητήρες μυς, ενώ το κρανίο και το ρύγχος έχουν ίδιο μήκος. Επιτρέπεται η παρουσία ενός μαύρου, ραβδωτού ή σκούρου καστανού μπαλώματος στην περιοχή του κρανίου και μέχρι το ύψος των αυτιών. Τα δόντια είναι μεγάλα και οι γνάθοι συγκλίνουν σε σχήμα ψαλιδιού ή λαβίδας. Ο λαιμός είναι σχετικά μακρύς και κωνικός και καταλήγει σε δυνατούς ώμους. Ο κορμός του είναι δυνατός και λίγο μακρύτερος απ’ ότι το ύψος στο ακρώμιο, ενώ χαρακτηρίζεται από βαθύ και φαρδύ θώρακα. Το Ντόγκο κινείται αθόρυβα καλύπτοντας με μεγάλο διασκελισμό πολύ έδαφος και καλπάζει με εντυπωσιακό τρόπο θυμίζοντας περισσότερο αιλουροειδές παρά σκύλο. Ύψος στο ακρώμιο Αρσενικά: 60-68 εκ. Θηλυκά: 60-65 εκ. Βάρος: 40–45 kg



Ιστορία της φυλής

Το 1928 στην επαρχεία Cordoba της Αργεντινής το κυνήγι αγριόχοιρων και πούμα ήταν μια πολύ δημοφιλής ενασχόληση της ανώτερης κοινωνικής τάξης. Ο νεαρός τότε φοιτητής ιατρικής Antonio Nores Martinez διακρίνοντας την επιμονή και την έντονη μαχητικότητα των σκύλων Viejo Perro Pelea Cordobes (Παλαιός Κυνομάχος της Κόρδοβα – ένας σκύλος Bull και Terrier που σήμερα έχει εξαφανιστεί), θέλησε να φτιάξει το απόλυτο κυνηγόσκυλο μεγάλου θηράματος. Το Viejo Perro Pelea Cordobes ήταν ένας ατρόμητος σκύλος που αδιαμφισβήτητα θα έκανε για το κυνήγι μεγάλων θηραμάτων, αλλά λόγω της πολύ έντονης μαχητικότητας του δεν θα μπορούσε να συνεργαστεί για αυτόν τον σκοπό με άλλα σκυλιά. Το κυνήγι του αγριόχοιρου και του πούμα στην Αργεντινή αποτελούσε μια παράδοση πολλών χρόνων και οι κυνηγοί της Αργεντινής θανάτωναν το θήραμα με λόγχη ή μαχαίρι και σπάνια χρησιμοποιούσαν πυροβόλο όπλο. Έτσι ο Antonio Nores Martinez είχε στο νου του έναν σκύλο που θα μπορούσε να εντοπίσει το θήραμα με την καλή όσφρηση του, να το καταδιώξει αθόρυβα με επιμονή και ταχύτητα για αρκετή απόσταση και να έχει αρκετά αποθέματα ενέργειας για να το συλλάβει και να το κρατήσει μέχρι να μπορέσει να πλησιάσει ο κυνηγός και να το θανατώσει. Ο Antonio Nores Martinez ήθελε λοιπόν έναν σκύλο με τις μαχητικές αρετές του Viejo Perro Pelea Cordobes ο οποίος όμως θα μπορούσε να συνεργαστεί άψογα τόσο με άλλα σκυλιά όσο και με τους ανθρώπους και θα έφτανε χωρίς δεύτερη σκέψη στην αυτοθυσία για την οικογένειά του. Ο Martinez σχεδίασε το 1928 μια συνταγή η οποία στις λεπτομέρειές της θα παρέμενε μέχρι σήμερα μυστική, αλλά και το πρώτο ουσιαστικό πρότυπο της φυλής. Με βάση αυτό το πρότυπο και την στήριξη του μικρότερου αδελφού του Agustin, αλλά και του πατέρα του χρησιμοποίησε 10 σκυλιά Viejo Perro Pelea Cordobes για να τα διασταυρώσει με Πόιντερ ευελπιστώντας πως ο νέος σκύλος θα αποκτούσε την ιδιαίτερη όσφρηση του αγγλικού δείκτη που θα φαινόταν χρήσιμη στο μέλλον για τον εντοπισμό των πούμα που κρύβονταν στα δέντρα. Το ατρόμητο Μπουλτέριερ χρησιμοποιήθηκε για τα δυνατά σαγόνια του και την έντονη μαχητικότητά του και ο αρλεκίνος Γερμανικός Μολοσσός θα πρόσθετε σωματική δύναμη και λευκό χρώμα – χρήσιμο για να εντοπίζεται ο σκύλος από μακρινή απόσταση στις αχανείς Πάμπας της Αργεντινής. Δύναμη στους σιαγόνες θα πρόσθεταν επίσης το Ντογκ ντε Μπορντώ και το Μπούλντογκ, ενώ ο Ιρλανδικός Λυκοθήρας θα χάριζε την ταχύτητα, την αντοχή και την μοναδική ικανότητα καταδίωξης του θηράματος. Το Ισπανικό Μαστίφ θα ενίσχυε την σωματική δύναμη του σκύλου και θα παρείχε αντοχή στις διαφορετικές καιρικές συνθήκες που θα εμφανίζονταν στα διαφορετικά υψομετρικά των κυνηγότοπων. Το Μπόξερ επελέγη για την απαράμιλλη και χωρίς όρους αφοσίωσή του, ενώ ο Σκύλος των Πυρηναίων θα ερχόταν για να ενισχύσει τον μανδύα αλλά και να σταθεροποιήσει το λευκό χρώμα. Μετά από αμέτρητες διασταυρώσεις – ο γιατρός πλέον – Dr. Antonio Nores Martinez κατάφερε το 1947 να παρουσιάσει μέσα από το κυνηγετικό περιοδικό “Diana”, αλλά και μέσα από μια εντυπωσιακή κυνηγετική συνάντηση έναν λευκό σκύλο που συγκέντρωνε όλα τα χαρακτηριστικά που θα τον έκαναν να ξεχωρίζει σε αυτόν τον ιδιαίτερο ρόλο. Ο Dr. Antonio Nores Martinez κατά την διάρκεια κυνηγιού

Ο Dr. Antonio Nores Martinez ωστόσο δολοφονήθηκε το 1956 και το έργο του συνεχίστηκε από τον αδελφό του Agustin ο οποίος ήταν πλέον διακεκριμένος δικαστικός και διπλωματικός ακόλουθος. Ο Agustin μοίρασε τις διάφορες οικογένειες σε φίλους κυνηγούς και εκτροφείς κι επέβλεπε την πορεία της εξέλιξης δίνοντας σαφείς οδηγίες για την χρήση των γεννητόρων, ενώ ταυτόχρονα τα σκυλιά δοκιμάζονταν σε πραγματικές συνθήκες κυνηγιού. Ταυτόχρονα θα είχε την ευκαιρία να κάνει την φυλή γνωστή σε πολλά μέρη του κόσμου. Στις 20 Μαρτίου του 1964 η Κυνολογική Ομοσπονδία της Αργεντινής (FCA) αναγνώρισε την φυλή σαν επίσημη και την κατέταξε στη τότε ομάδα των κυνηγόσκυλων, ενώ δύο μήνες αργότερα η φυλή αναγνωρίστηκε επίσημα από το Υπουργείο Γεωργίας της Αργεντινής. Η Διεθνής Κυνολογική Ομοσπονδία (FCI) αναγνώρισε την φυλή στην συνεδρίασή της στις 31 Ιουλίου του 1973 και την κατέταξε στην ομάδα V σαν “κυνηγόσκυλο μεγάλων θηραμάτων”. Με την ανακατάταξη των ομάδων από την FCI το 1988 “βάσει των ανατομικών και μορφολογικών χαρακτηριστικών των σκύλων” η φυλή κατατάχτηκε στα μολοσσοειδή της ομάδας ΙΙ, κίνηση που ακόμα και σήμερα σηκώνει πολλές συζητήσεις ανάμεσα στους λάτρεις της φυλής. Το πρότυπο της φυλής αναθεωρήθηκε το 1999 και το 2012. Ο Agustin Nores Martinez με αγέλη σκύλων μετά από κυνήγι Συμπεριφορά, χαρακτήρας κι εκπαίδευση

Το Ντόγκο Αρτζεντίνο είναι ένας πολύ αφοσιωμένος και τρυφερός σκύλος που θα θυσιαστεί εύκολα για την οικογένειά του. Είναι γλυκός, ευγενικός και ευδιάθετος. Σκύλος με πολύ υψηλό δείκτη ευφυΐας, είναι εκπαιδεύσιμος, αλλά ταυτόχρονα και ξεροκέφαλος έχοντας απόλυτη επίγνωση της δύναμής του. Το Ντόγκο θέλει πάντα να του γίνεται κατανοητός ο λόγος για τον οποίον πρέπει να εκτελέσει μια εντολή, γι αυτό και δεν θα πρέπει να πιέζεται ούτε να ασκείται κάποια μορφή βίας πάνω του. Τα όριά του πρέπει να είναι καθορισμένα και πρέπει να του γίνει από νωρίς ξεκάθαρο τι επιτρέπεται και τι όχι. Ενήλικα αρσενικά μπορούν να εμφανίσουν μια μικρή επιθετικότητα προς το ίδιο φύλο, αλλά κατά γενικό κανόνα το Ντόγκο δεν επιδιώκει καβγά. Είναι σκύλος με έντονο το αίσθημα της αυτοπεποίθησης, ένα αίσθημα που δεν θα πρέπει να εντείνεται τεχνητά. Επίσης είναι σημαντικό να γνωρίζουν οι ιδιοκτήτες πως το Ντόγκο δεν είναι σκύλος ο οποίος θα μεγαλώσει απομονωμένος σε ένα κτήμα ή μέσα σε κλούβα. Όλα τα παραπάνω κάνουν το Dogo Argentino κατάλληλο μόνο για ιδιοκτήτες που γνωρίζουν πώς να τηρούν όλες τις ομαλές ισορροπίες και μπορούν να εκπέμπουν ηγεσία και εμπιστοσύνη μέσα από μια ήρεμη και σταθερή καθημερινότητα. Με τον κατάλληλο ιδιοκτήτη το Ντόγκο θα είναι κοινωνικό και εύθυμο με όλους τους ανθρώπους, ακόμα και με σκύλους του ίδιου φύλου. Το Ντόγκο Αρτζεντίνο θα πρέπει να κοινωνικοποιείται από νωρίς και είναι αναγκαία η εκπαίδευση του σκύλου στις βασικές εντολές. Ανταποκρίνεται άμεσα σε ανταμοιβή, αλλά η εκπαίδευσή του δεν θα πρέπει να γίνεται με την άσκηση έντονης σωματικής ή ψυχικής πίεσης. O Tilcara το πρώτο Ντόγκο παγκόσμιος πρωταθλητής το 1978 Υγεία και φροντίδα

Ένα ποσοστό λίγο μικρότερο από 10% των Ντόγκο Αρτζεντίνο γεννιούνται κωφά. Επίσης είναι επιρρεπή σε εγκαύματα από τον ήλιο, ενώ κάποιοι σκύλοι μπορούν να παρουσιάσουν μια ευαισθησία σε δερματικές παθήσεις. Τα ποσοστά δυσπλασίας στο ισχίο δεν θεωρούνται υψηλά για μια τόσο μεγαλόσωμη φυλή. Το Dogo Argentino φέρει πολύ κοντό μανδύα, ως εκ τούτου δεν χρειάζεται ημερήσια περιποίηση. Τακτικό βούρτσισμα με λαστιχένια βούρτσα βοηθάει στην απομάκρυνση νεκρής τρίχας η οποία μπορεί να καρφωθεί σαν καρφίτσα σε οποιοδήποτε ρούχο η ταπετσαρία επίπλου. Πέρα από το τακτικό βούρτσισμα χρειάζεται ο απαραίτητος καθαρισμός των αυτιών και των δοντιών, ενώ ιδιαίτερα αναγκαίο θεωρείται και το κόψιμο των νυχιών ανά τακτά χρονικά διαστήματα.